วันศุกร์, 28 มกราคม 2565

รักคือบ่วง ห่วงคือ ทุ ก ข์ หลวงปู่มั่น เทศน์ผีเฝ้ากระดูก 500 ปี

รักคือบ่วง ห่วงคือ ทุ ก ข์ หลวงปู่มั่น เทศน์โปรดผีหวงแหนเฝ้ากระดูกลูกเมีย 500 ปี

ความเชื่อของคน ไ ท ย ความเชื่อของมนุษย์ส่วนใหญ่เกิดจากความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติ เมื่อสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นมีผลต่อวิถีชีวิตมนุษย์ ทั้งให้คุณประโยชน์และให้โทษ แล้วมนุษย์ไม่สามารถค้นหาสาเหตุมาอธิบายได้

ประสบการณ์จากพระอาจารย์มั่น เพราะ “ความรักความห่วงหาอาวรณ์” เป็นเหตุพาให้ไปเกิดเป็นผีเป็น เ ป ร ต เฝ้าสิ่งที่รักอาลัยและหวงแหน จนลืมวันลืมคืน กว่าจะรู้ตัวว่าเป็นผีเป็น เ ป ร ต เฝ้ากระดูกลูกเมีย ก็ต้องสิ้นเวลายาวนานถึง ๕๐๐ ปี คนเราเมื่อยังมีชีวิตอยู่ ก็มีความรัก หวงแหนในสิ่งที่เป็นของตัวเอง จนหน้ามืดตามัว เกิดกิเลสมากมาย และเมื่อ ต า ย ไปทำให้ไปไหนไม่ได้เพราะยึดติดอยู่กับสิ่งนั้น

หากกล่าวถึง หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อประมาณปีพ.ศ.๒๔๙๐ ขณะที่ผู้เล่าอยู่กับท่านwระ อ า จ า ร ย์ มั่นที่วัดป่าบ้านหนองผือ

วันหนึ่งคุณฟอง ชินบุตร โยมผู้นี้มาวัดประจำ ได้แบกไหกระเทียมชนิดปากบาน มีฝาครอบ ขนาดใหญ่เกือบเท่าขวดโหล ข้างในบรรจุกระดูกนำมาถวายท่านwระ อ า จ า ร ย์

โยมฟองเล่าว่า เจ้าของไหเขาให้นำมาถวาย เป็นไหใส่กระดูกคน ดูเหมือนจะเป็นกระดูกเด็ก แต่กระดูกนั้นนำไปฝังดินแล้ว ปากไหบิ่นเพราะถูกผานไถขูดเอา โยมฟองได้เล่าถึงเหตุที่ได้ไหนี้มาว่า

คุณกู่ พิมพบุตร ผู้เป็นเจ้าของนา ตั้งใจจะไปไถนาตอนเช้าตรู่ ตื่นขึ้นมาเห็นยังมืดอยู่ จึงนอนต่อ พอเคลิ้มหลับไปก็ฝันเห็นว่า มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหา บอกว่า

“ให้ไปเอาไหกระดูก ๒ ใบ ไปถวายท่านwระ อ า จ า ร ย์ มั่นให้ด้วย”

คุณกู่ถามว่า “ไหอยู่ที่ไหน”

ชายคนนั้นตอบว่า “ไถนาไปสัก ๓ รอบก็จะเห็น”

ถามว่า “ชื่ออะไร”

ตอบว่า “ชื่อตาเชียงจวง มาเฝ้ากระดูกลูกอยู่ที่นี่ได้ ๕๐๐ ปีแล้ว วันหนึ่งได้ยินเสียงท่านwระ อ า จ า ร ย์ มั่นเทศน์แว่วๆ มาในเวลากลางคืนว่า เป็นหมามานั่งเฝ้าหวงแหนกระดูก แล้วก็กัดกัน ส่วนเนื้อล่ำๆ อร่อยๆ มนุษย์เอาไปกินหมดแล้ว

มัวแต่มานั่งเฝ้าห่วงเฝ้าหวงแหนกระดูกตนเอง กระดูกลูกเมีย ต า ย แล้วไปเป็นผี เ ป ร ต ต้องมานั่งเฝ้ากระดูกถึง ๕๐๐ ปีแล้ว

จึงได้สติระลึกได้ ทั้งๆ ที่อดๆ อยากๆ ผอมโซ ก็ยังพอใจเฝ้าหวงแหน เฝ้าห่วงกระดูกลูกเมียอยู่ กว่าจะรู้ตัวก็เสียเวลาไป ๕๐๐ ปีแล้ว”

นี่แหละ เพราะความรัก ความห่วงหาอาวรณ์ เป็นเหตุนำให้ไปเกิดเป็นผีเป็น เ ป ร ต เฝ้าสิ่งที่รักและอาลัย จนลืมวันลืมเวลา

เวลาที่กำลังจะสิ้นใจเป็นช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนภwชาติมีความสำคัญมาก ต้องมีสติ ต้องตัดความห่วงใยห่วงหวงแหนและความอาลัยในสิ่งทั้งปวง อันเป็นเหตุให้ต้องอยู่เฝ้าในสิ่งที่รักที่หวงแหนนั่น สิ้นเวลาไปนานแสนนาน

เ ป ร ตตนนี้ถือว่าเขาโชคดีที่ได้พบwระ อ า จ า ร ย์ มั่น แล้วมี เ ป ร ตอีกจำนวนนับไม่ถ้วนที่ไม่ได้โชคดีพบwระอริยเจ้า ต้องนอนจมไปกับ ทุ ก ข์ กี่ร้อยปีพันปี กว่าจะสิ้นวาระกรรม

นี่แหละ เพราะความรัก ความห่วงหาอาวรณ์ เป็นเหตุพาให้ไปเกิดเป็นผีเป็น เ ป ร ต เฝ้าสิ่งที่รักและอาลัย จนลืมวันลืมเวลา

ความหวงแหนอาลัยเป็นเครื่องร้อยรัดให้จิตต้องติดจมไปกับความ ทุ ก ข์ ดังนั้นพ่อแม่ครูจารย์จึงสอนให้เราภาวนา เพื่อฝึกตัดสัญญาอารมณ์ ละกิเลสตัณหา ซึ่งจะได้มากน้อยก็แล้วแต่กำลังความสามารถของแต่ละบุคคล บางท่านอาจคิดว่าเข้าวัดภาวนาตอนแก่ก็ได้ แต่ครูบา อ า จ า ร ย์ ท่านเตือนสติอุปมาว่าเป็น

“การฝึกว่ายน้ำ ตอนที่แwกำลังจะแตก”

หมายถึง มาฝึกภาวนาตอนที่กำลังใกล้สิ้นใจ อาจจะสายเกินไป และมันคงจะไม่ได้การ อาจเสียท่ากิเลส กลายเป็น เ ป ร ตเป็นสัตว์นรกไปอย่างหมดหนทางแก้ไขตนเองได้ ท่านจึงย้ำเตือนให้ฝึกภาวนา ทีนี้หลายๆท่านคงมองเห็นแล้วว่า “ทำไมต้องภาวนา”

จากหนังสือ “รำลึกวันวาน” อันเป็นบันทึกของ หลวงตาทองคำ จารุวัณโณ เกี่ยวกับเกร็ดประวัติและปกิณกธรรมของหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต

เป็นเพียงเรื่องราวทีเราได้นำมาเล่าต่อของตำนานหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต บทความนี้นำมาเผยแwร่เพื่อศึกษา เ ผ ย แ ผ่ บารมีเป็นสังฆบูชา และเทิดทูนเกียรติบุคคลคุณครูบา อ า จ า ร ย์ ทุกท่านผู้มีwระคุณ

ทั้งนี้โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

บางเรื่องอาจเป็นความเชื่อส่วนบุคคล

อ้างอิง วิกิพีเดีย, หนังสือรำลึกวันวาน, เรื่องเล่าชาวสยาม และภาพประกอบจาก google.com

Facebook Comments
error: Content is protected !!